Η “χυδαία δικτατορία της μουτζούρας “

Μπορεί μια λέξη-σταθμός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ο όρος “Δικτατορία”, να υποβαθμίζεται σε νεανικές παραβάσεις αισθητικής; Η στέρηση ελευθερίας, οι βασανισμοί, οι αναίτιες διώξεις μπορούν να συγκριθούν με παιδάκια που μουτζουρώνουν;

Κι όμως, έγινε κι αυτό πάμπολες φορές κατά την περυσινή εκστρατεία βαψίματος σε κάποια παγκάκια στην παραλία και στα τσιμεντοστασίδια στα λιγοστά μας παρκάκια. Μια τυπική διαδικασία που έπρεπε έτσι κι αλλιώς να γίνεται ανά τακτά διαστήματα χωρίς τυμπανοκρουσίες και τεράστια δημοσιογραφική κάλυψη, χωρίς χυδαιολογίες, χωρίς διχόνοια ανάμεσα στους πολίτες.

Υπάρχει δηλαδή ένας “εχθρός” του Δημοκρατικού πολιτεύματος: οι “άναρχοι γκραφιτάδες”, οι οποίοι οπλισμένοι με “μαρκαδόρους” στερούν τα “πολιτικά δικαιώματα” των καταπιεσμένων κατοίκων να καθίσουν σε μονόχρωμο τσιμέντο.

Μου αρέσουν οι μουτζούρες; Όχι! Ειδικά σε κεντρικούς τοίχους και βιτρίνες καταστημάτων προκαλούν μια μόνιμη δυσφορία. Το ίδιο και στους μεγάλης ηλικίας κατοίκους που καλούνται να αντικρίζουν υβριστικά σχόλια έξω από το παράθυρό τους. Η πρόληψη όμως θα έπρεπε να είναι  προτιμότερη της καταστολής. Δεν υπήρξε ποτέ συνολική δράση καθαρισμού της πόλης.

(Το 2024 είχαμε αφιερώσει ειδική SoliQ ομιλία περί της έκφρασης “χυδαία δικτατορία” και χαιρόμαστε που στις φετινές  ανακοινώσεις ο Δήμος μας δεν υπέπεσε στο ίδιο σφάλμα.)

Η νεολαία μας μεγάλωσε μέσα σε μουτζουρωμένους τοίχους, βρόμικες πλατείες, ασυντήρητα σχολεία, αυτό είδε, αυτό βλέπει, αυτό κάνει. Η ειρωνική διαπίστωση ότι αν “μουτζουρώνεις” συχνά και με ωραία σχέδια, ίσως καταφέρεις κάποτε από παραβάτης “μουτζουριάρης δικτάτορας” να ονομαστείς street artist επί πληρωμή, δεν θεωρώ ότι βοηθάει στην αντιμετώπιση του προβλήματος.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στην τρέχουσα Διοίκηση την εργατικότητά της προς πολλές κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Έχει τη δυναμική και τις δυνατότητες, πέρα από συμβολικές κινήσεις, να τρέξει πολλά έργα στην πράξη χωρίς να δημιουργεί αντιπαραθέσεις στις τάξεις των πολιτών.